I
Ik heb een oude tekst gelezen met een beeld
dat wortelt in de voren van mijn brein:
de resten van een stenen reus in de woestijn;
het zand dat spottend met zijn voetstuk speelt,
waarop nog slechts de afgebroken benen
rusten voor zolang het duurt; verder, op de romp,
reeds voor een deel onder het zand verdwenen,
vecht hoofd zijn laatste strijd tegen de klomp
amorfe massa uit een lang vergeten rijk;
de hoeken van de mond nog wreed vertrokken;
de grote lege ogen die nog zeggen willen: “kijk,
hoe machtig dat ik ben”; ik zie enkel brokken
knie, strepen trekkend in een rode oceaan;
helder als een hemel - ver van hier vandaan.
III
Het was bijna Pasen en de zee week even
uit - na duizend lange mijlen. Op het dek
de mannen -roepend- op de achtersteven-
naar een van de wereld weggeblazen plek.
Vulkanisch moet het zijn geweest; de as
lag er verhard op stromen zwarte steen,
spaarzaam bedekt door dorre velden gras
als pleisters op een ebbenhouten been.
Het eiland scheen ons als een stille Golgotha,
haar bomen opgeofferd aan de krater,
haar laatste kruis gekruisigd. Niets daarna.
En van de grauwe berg tot aan het water,
zagen wij gebroken reuzenhoofden,
die twijfel zaaiden in wat wij geloofden.
III
bergen beven
mensen bommen mensen
en toch zo groen
wortels van deze beelden
Ozymandias van Percy Bysshe Shelley
Collapse van Jared Diamond
Tuesday, April 10, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment